Πρωινή Συνομιλία του Βασίλη Παπακώστα

Πρωινή συνομιλία
Οι φτερωτές του ήλιου σιγά σιγά ανυψώνονται από τα βάθη του ορίζοντα κάπου στα ΝΑ του Νομού Μαγνησίας. Ο ντιζελοκινητήρας του Mercedes-Sprinder βρυχάται στις τελευταίες ανηφόρες. Οι φτερωτές κυριούλες μου ανυπομονούν να ξεχυθούν στο δάσος από ρείκια, αρκουδόβατους και κουμαριές. Και, ξαφνικά, ξεφυτρώνει μέσα από τα ρείκια η κυρία με τη φουντωτή ουρά! Αστραπιαία ο φιλόλογος μέσα μου θυμάται τους στίχους του ποιητή: «Τι ξέρεις ν’ αντικρίζεις και τι ξέρεις να φορείς/ Ντυμένη από τη μουσική των χόρτων και πώς προχωρείς/ Μέσα απ’ τα ρείκια ή τις αλισφακιές…». Διστάζει να μείνει, διστάζω να προχωρήσω. Σβήνω τον κινητήρα, τραβώ χειρόφρενο. Της μιλάω με τη γλώσσα των αλεπούδων -που δεν έχει ήχο- και της λέω πως δε θα της κάνω κακό. – Ε, αν είναι έτσι, θα μείνω, μου απαντάει. Τι ζητάς εδώ πρωί πρωί; – Φέρνω τα μελίσσια μου για τα ρείκια και τις κουμαριές. – Μελισσοκόμος; – Εδώ και λίγα χρόνια ναι. – Πριν; – Καθηγητής φιλόλογος, της απαντώ. – Και παραιτήθηκες τόσο νέος για να γίνεις μελισσοκόμος; – Τώρα ανοίγεις μεγάλο θέμα! Για τριάντα χρόνια προσπαθούσα να δώσω πνευματική τροφή στα παιδιά. Κάποια ανταποκρίθηκαν, τα περισσότερα όμως όχι. Η εκπαίδευσή μας, κυρία μου, είναι ένα απλό σκαλί για να εισαχθεί κάποιος σταν Ανώτατη Εκπαίδευση, το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών αποσκοπεί το «γέμισμα κάδου και όχι στο άναμμα λαμπάδας» και πάρα πολλά γνωστικά δεδομένα είναι ψευδή. Πολλά τα εμπόδια λοιπόν, λίγη ελευθερία για ουσιαστική παιδεία. Όλα αυτά λοιπόν μαζί με την αναζήτηση της ελευθερίας από την καθημερινή ρουτίνα αλλά κυρίως απόκτηση ελεύθερου χρόνου για αναζήτηση της αλήθειας του εαυτού μου με οδήγησαν στη μεγάλη απόφαση. Κι εδώ πάλι θυμήθηκα –μα τι με έπιασε εδώ στην ερημιά- τα λόγια του ποιητή: «Να τι είναι αυτό που περιμένω κάθε χρόνο, με μια ρυτίδα περισσότερο στο μέτωπο, μια ρυτίδα λιγότερο στην ψυχή: την πλήρη αντιστροφή, την απόλυτη διαφάνεια…». – Και… έγινες μελισσοκόμος, με ρωτάει κάπως ειρωνικά – Γιατί όχι; Μ’ αρέσει η φύση και… μ’ αρέσει να γλυκαίνω και τους ανθρώπους. Τώρα με μέλι, αύριο ίσως ξανά με γνώση, αν βρω την αλήθεια πρώτα στον εαυτό μου! – Μα, ποια αλήθεια; Οι ψυχολόγοι, οι νευρολόγοι και οι ψυχίατροι έχουν αποφανθεί. Είστε ζώα, χωρίς ψυχή, όπως κι εμείς. Μια μηχανή καύσης άνθρακα και οξυγόνου που ο θάνατος κάποια στιγμή θα την εξαφανίσει! – Καλά, αυτούς άφησέ τους, της λέω. Αυτοί οι κύριοι λένε στον επαγγελματικό τους τίτλο πως μελετούν την ψυχή (ψυχή + λόγος), ενώ δεν πιστεύουν σ’ αυτήν! Αυτούς σκοπεύω να διαψεύσω και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα… Πάει κι αυτός…, την πιάνω να σκέφτεται. – Οι μελισσούλες μου όμως διαμαρτύρονται, πρέπει να φύγω. Θα μου χαρίσεις μια ωραία πόζα για να σε φωτογραφίσω; – Με κόντρα τον ήλιο, μου απαντάει υποτιμητικά. Και… τι θα κερδίσω, με ρωτάει. – Πρώτα πρώτα λίγη δημοσιότητα, αν τη δημοσιεύσω (στη φωτογραφία θα κάνουν αυτόματα πολλοί like, στο κείμενο ελάχιστοι, σκέφτομαι ακαριαία). Μετά, ίσως κάποιοι συνάνθρωποί μου που μισούν το είδος σου να το ξανασκεφτούν και να το αγαπήσουν. Τέλος, και ένα κομματάκι κρέας! Και κάπως έτσι, προέκυψε η φωτογραφία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s