Εμπνευστείτε και εμπνεύστε με αφορμή ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη

Εκεί που δούλευα σήμερα, έλαβα από μία φίλη μου ένα απόσπασμα από αυτό το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη.ELYTHS Όχι μόνο με ανέβασε, αλλά και μου έδωσε μια ώθηση και έμπνευση να γράψω ένα μικρό ποιηματάκι κι εγώ.

Μπορεί κανείς να με κατηγορήσει για το πώς τόλμησα να γράψω εγώ, κάποιος που δεν είναι ποιητής, (ένας ποιητής εκ του προχείρου) ένα ποίημα και να το αναρτήσω κάτω από αυτό του Οδυσσέα Ελύτη. Κι όμως, πιστεύω ότι αυτός ήταν ένας από τους στόχους του Οδυσσέα Ελύτη όταν το έγραψε: να εμπνεύσει. Να κάνει τον κακόκεφο κεφάτο. Τον άτολμο τολμηρό. Αυτόν που δεν είναι ποιητής, να ξυπνήσει τον ποιητή που έχει μέσα του. Αυτόν που έχει σταματήσει να ονειρεύεται, να ξανα-ονειρευτεί. Όντως τα κατάφερες μεγάλε ποιητή.

Τι θα γινόταν, αν ο καθένας μας επιδίωκε να εμπνεύσει τους άλλους γύρω του; Να εμπνεύσει άλλους να δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους. Όχι απαραίτητα με το να τους το πει. Δεν υπάρχουν όρια στο πόσοι τρόποι υπάρχουν για να γίνει αυfile000551198693 τό. Φαντασία να έχει κανείς. Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι ποιητές για να το κάνουμε. Ο καθένας μπορεί με τον τρόπο του. Σας ενέπνευσε ποτέ κανείς μόνο με την παρουσία του, ή μόνο με ένα χαμόγελο; Σας ενέπνευσε ποτέ κανείς με μια απλή χειρονομία ή με έναν καλό λόγο; Έχετε αισθανθεί ποτέ ότι κάποιος συνεργάτης σας (άσχετα αν είναι ανώτερος ή κατώτερος), σας επηρεάζει θετικά και σας εμπνέει να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας και να έχετε την καλύτερη δυνατή απόδοση;

Είναι εντυπωσιακό το πόσο μπορεί να σε εμπνεύσει ένας άνθρωπος με την επικοινωνία. Πόση έμπνευση, ομορφιά, διάθεση και δημιουργικότητα μπορεί να ξυπνήσει μέσα σου.

Κατ’ επέκταση, βρίσκω επίσης εντυπωσιακό, πόσο μπορούμε να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλο και πόσο επηρεάζουμε ο ένας τον άλλο με αυτά που λέμε κι αυτά που κάνουμε. Κι αν προσθέσει ή πολλαπλασιάσει κανείς όλο αυτό το κύμα θετικής έμπνευσης από τον ένα στον άλλο, βρίσκει τη διάθεση μιας οικογένειας, ομάδας, πόλης ή και χώρας ολόκληρης να επηρεάζεται από τον καθένα μας. Δυστυχώς αυτή η έμπνευση ή ο επηρεασμός μπορούν πολλές φορές να είναι και αρνητικά. Εκτός κι αν ο καθένας μας φροντίζει να γίνει πηγή θετικής έμπνευσης και επηρεσμού.

Ας μην ξεχνάμε το όραμά μας ως λαός εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ένα όραμα που πραγματοποιήθηκε ως έναν βαθμό, αλλά από ένα σημείο και μετά εγκαταλείφθηκε από εμάς τους ίδιους. Το όραμα να εμπνεύσουμε σ’ όλον τον κόσμο την ιδέα του πνεύματος, της γνώσης, της ελευθερίας. Το όραμα να εξυψώσουμε κι άλλους λαούς σε ιδέες. αξίες και ιδανικά που τότε φάνταζαν ως εξωγήινα. Τι συμβfile6901242911608ολίζει η ακρόπολη;

Αν κάνετε μια έρευνα, σ’ όποια χώρα κι αν βρεθείτε σ’ όλον τον κόσμο και ρωτήσετε αρκετούς ανθρώπους, τι εικόνα έρχεται στο μυαλό τους όταν λέτε τη λέξη «πολιτισμός;» (τη λέξη «φιλοσοφία;», τη λέξη «γνώση»), θα βρείτε ότι ακόμα και σήμερα, η εικόνα που έρχεται στο νου τους είναι συνήθως ο Παρθενώνας. Κι αυτό ακριβώς, πιστεύω, ήταν το όραμα όταν κτιζόταν η Ακρόπολη. Να εμπνεύσει. Αυτός είναι και ο λόγος που ακόμα και σήμερα, όταν διαφημιστικές εταιρείες και εταιρείες μάρκετινγκ θέλουν να απεικονίσουν τον πολιτισμό, τη σκέψη, το πνεύμα κ.λπ. παραβάλουν στο φιλμ ή στο έντυπο τον Παρθενώνα. Παρ’ όλα όσα έχουν γίνει κι όσα γίνονται, το όραμα αυτό είναι ακόμα ζωντανό αν και θαμμένο, όχι μόνο στις δικές μας ψυχές αλλά στις ψυχές όλου το κόσμου. Ο ρόλος της Ελλάδας ήταν εκπολιτιστικός για όλον αυτόν τον τρελό πλανήτη, να εμνεύσει πολιτισμό.

Η Ελλάδα είχε εμπνεύσει όλον τον κόσμο, κάποτε, να αναζητήσει, να γνωρίσει και να ελευθερωθεί από τις δεισιδαιμονίες. Ενέπνευσε για τη δημιουργία, την ελευθερία και το πνεύμα. Όχι γιατί οι Έλληνες είναι κάποιος «ανώτερος λαός» και «πεφωτισμένος» και όλες τις μεγαλοστομίες που διαβάζουμε καμιά φορά. Αλλά απλά, γιατί, κάποιοι Έλληνες, κάποτε, ως απλοί πολίτες του πλανήτη Γη, αποφάσισαν να προωθήσουν αυτό το όραμα και να προάγουν αυτές τις αξίες.

Και η εκπολιτιστική αυτή έμπνευση ήταν τόσο διαπεραστική που παρ’ όλον μας τον ξεπεσμό ως λαός μέσα από τους αιώνες, συνεχίζουμε να βλέπουμε ακόμα και σήμερα σημάδια αυτής της έμπνευσης.

Αλλά όλα ξεκινούν από το να εμνεύσουμε ο ένας τον άλλον να γίνουμε καλύτεροι, να πράττουμε σωστώτερα και να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα σε προσωπικό και ομαδικό επίπεδο.

Παραθέτω το απόσπασμα του ποιήματος του Οδυσσέα Ελύτη που με ενέπνευσε θετικά σήμερα και από κάτω το «ποίημα» που έγραψα εμπνευσμένος απ’ αυτό. Εύχομαι να σας εμπνεύσει και σας και γιατί όχι να προσθέσετε τη δική σας έμπνευση στα σχόλια. Κι αν αρχίσουμε να εμπνέουμε θετικά ο ένας τον άλλο θα κάνουμε μεγάλη διαφορά στην κοινωνία μας. Εξαρτάται από εμάς.

Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας του Οδυσσέα Ελύτη

Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας

ο πετροπαιχνιδιάτορας

από την άκρη των ακρώ

κατηφοράει στο Ταίναρο

Φωτιά ‘ναι το πηγούνι του
χρυσάφι το πιρούνι του.

file0002125650125

Ε σείς στεριές και θάλασσες

τ’ αμπέλια κι οι χρυσές ελιές

ακούτε τα χαμπέρια μου

μέσα στα μεσημέρια μου

«Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»

Από τη μέση του εγκρεμού

στη μέση του αλλού πελάγου

κόκκινα κίτρινα σπαρτά
νερά πράσινα κι άπατα

«Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»

Με τα μικρά χαμίνια του

καβάλα στα δελφίνια του

με τις κοπέλες τις γυμνές

που καίγονται στις αμμουδιές

με τους λοξάτους πετεινούς

και με τα κουκουρίκου τους!

Οδυσσέας Ελύτης

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Το ποίημα σου με ενέπνευσε

το κίμπορντ για να πιάσω

κι ενώ δεν είμαι ποιητής

είπα κι εγώ να γράψω.

Κι αν πει κανείς «δεν έπρεπε

δεν ξέρει αυτός να γράφει»

εγώ όμως δεν νοιάζομαι

δεν κάνω το Καβάφη.

Εγώ γράφω όπως σκέφτομαι

τα λέω όπως ξέρω

ποιητή της δεκάρας κι αν με πουν

βαρέως δεν θα το φέρω.

Και θα σου πω τι σκέφτηκα

το ποίημα σου σαν είδα

τον ήλιο που ανέφερες

στου Ταίναρου το κύμα.

Σκέφτηκα την πατρίδα μας

και τα όμορφα παιδία της

το μέλλον και το παρελθόν

και την κατάντιά της.

Και σεις λεβέντες μορφονιοί

με το μαλί τ’ ανεμελί

και κόρες με το ύφος το μοιραίο

και προ πάντων, αίσθημα σπουδαίο

Όταν τον ήλιο ξαναδείτε

απ’ τη θέρμη του να θυμηθείτε

τι νιώσατε μες στην καρδιά σας

σαν ζωγραφίσατε τα όνειρά σας.

SONY DSC

Κείνα τα όνειρα τα αιώνια

που δεν γερνάνε με τα χρόνια

όσες απογοητεύσεις κι αν τείνουν να τα θάψουν

όσες Τρόικες και ΔΝΤ κι αν πασχίζουν να τα πάψουν.

Τα όνειρα για την ειρήνη

την ομορφιά και τη γαλήνη

όνειρα για πρόοδο, ελευθερία,

καθάριο πνεύμα και ευημερία.

Όνειρα που σου ‘δωσαν το σθένος

στην Πάρνηθα ν’ ανέβεις ιδρωμένος

μάρμαρα να βγάλεις απ΄ τη γη της

τον Παρθενώνα για να κτίσεις.

Γιατί;

Για να υπάρχει κάτι που θα συμβολίζει

το όνειρο που ακόμα στη καρδιά σου φτερουγίζει.

Ότι υπάρχει πνεύμα, υπάρχει γνώση,

δημιουργία που μπορεί να μας ενώσει.

Υπάρχει τέχνη που ομορφαίνει

και την ψυχή του κόσμου ευφραίνει.

Υπάρχουν αξίες και ιδανικά

κι ο άνθρωπος, μόνο έτσι νικά.

Υπάρχει ελευθερία που μπορείς να βρεις

είτε εργάτης είσαι είτε ποιητής.

Υπάρχει ελπίδα για Θεούς κι Ανθρώπους

αρκεί να μάθουμε να πράττουμε με τους σωστούς τους τρόπους.

Γι’ αυτό σου λέω φίλε ποιητή,

ζωντάνεψε πάλι το όνειρο τη μέρα αυτή.

Τον ήλιο νιώσε στην ψυχή σου

και ξανανιώσε την πυγμή σου.

Γιατί το όνειρο αυτό θα γίνει αλήθεια

μόνο με τη δική μας τη βοήθεια

με ειλικρινή δουλειά και θάρρος

και της ψυχής η γνώση, φάρος.

Γ.Α.

4 σκέψεις σχετικά με το “Εμπνευστείτε και εμπνεύστε με αφορμή ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη

  1. Μπράβο! Και για την πρωτοβουλία και για την έμπνευση!
    Μακαρι ένας-ένας κι όλοι να αφήσουμε μια χαραμάδα μας για να λουστούμε έμπνευση που απλόχερα τούτος ο τόπος κι η ιστορία του προσφέρει, όταν δεν φοράμε την πανοπλία «της συμφοράς που πλησιάζει» ή ζούμε.
    Μια και μας προσκαλείς λοιπόν:

    ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
    Λέξη ρήμα χωρίς Ωμέγα!
    Όλα τα κάνω, τα χωρώ, τα θέλω και τα δίνω.
    Ολα θωρώ και αγαπώ, αφήνω και σκοτώνω.

    Πόσοι μικροί αυτής της γής και ίσως όχι μόνο,
    εμίσησαν τη βούληση, τ’ ανέμελο παιχνίδι.

    Θέλει μεγάλη αρετή και τόλμη λέει ο ύμνος.
    Ο τόπος, η καταγωγή δεν είναι πάντα δείκτης.

    Και όμως η πατρίδα της είναι σαν ένα χέρι.
    Που πλατσουρίζει ανέμελο κι όλο φωτιά επαίρνει.
    Και καίει κάθε άτιμο και τύραννο καημένο.

    Κι ύστερα έρχεται μια ελιά, της Αθηνάς το δώρο
    και πάλι ο τόπος ‘νθοβολά. Χαμόγελα χαρίζει.
    Λάδι τις ραίνει τις πληγές, καϊκια τ’ αρμένίζουν.
    Μέλισσες υπομονετικά, μέλι γλυκό ταϊζουν.
    Ελατα βγαίνουν στα βουνά, που πάλι ψιθυρίζουν,
    ένα τραγούδι ανεμιστό, βάλσαμο της αδίκιας.

    Είναι στην φύση των μικρών, τών βάρβαρων διπόδων,
    με φθόνο να θαυμάζουνε του πνεύματος τα ζεϊμπέκια.
    Γιατί ο τόπος έχει ζωή, δεν είναι μόνο ύλη.
    Στα κύματά της κατοικεί της πλάσης του τραγούδι
    Χτυπάς σε πέτρες, μουσική. Μουσκεύεσαι, αηδόνια.

    Τέτοια μοίρα τού έτυχε. Κατάρα κι ευλογία.
    Κι όλης της γης οι Λεύτεροι, πάντα σ’ αυτόν κοιτούνε,
    μα κι απ’ εδώ γνωρίζουνε, πως θ’ απογειωθούνε.
    Στα άστρα για να φτάσουνε και να δικαιωθούνε.
    Που κάποτε τα κοίταγαν, μέσα από τον καθρέφτη,
    της θάλασσας που έγλειφε στην άμμο προσκαλώντας,
    συναντεμό να έχουνε, μ’ όλη την πλάση τούτη.
    Τα μυστικά να μάθουνε που απελευθερώνουν.
    Κι αυτοί νερά λατρεύανε, λαγκάδια μα και αύρες,
    σαν το τραγούδι στο μωρό, που η μάνα ψιθυρίζει
    και δίνει έτσι σιγουριά, πως όταν θα μεγαλώσει,
    θα έχει εκείνο τον παλμό, μεσ’ στην καρδιά απλωμένο.
    Σαν της αγάπης τον κριό που όλα τα υπομένει
    και όταν πιστέψει τ’ όνειρο, τα πάντα κυριεύει.

    Μου αρέσει!

    • Ευχαριστώ πολύ Αγγελική και καλωσήλθες στην παρέα της Βελτίωσης & Ανάπτυξης.
      Ελπίζω να σε βλέπουμε συχνά. Ό,τι δημιουργίες ή πρωτοβουλίες προάγουν τους σκοπούς και στόχους του ιστολογίου για βελτίωση και ανάπτυξη, ευπρόσδεκτες.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s